Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

"Θεωρίες" Δημιουργίας





 «Όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται, αλλά όχι εξ ίσου. Εκείνοι που ονειρεύονται τη νύχτα, στα σκοτεινά κελιά του μυαλού τους, ξυπνούν την ημέρα, για ν’ ανακαλύψουν ότι όλα ήταν μάταια. Αλλά, οι ονειροπόλοι της ημέρας είναι επικίνδυνοι άνθρωποι, γιατί μπορούν να δοκιμάσουν μ’ ανοικτά μάτια τα όνειρα τους στην πράξη και να τα κάνουν πραγματικότητα.»

Τόμας Λώρενς






Οι ονειροπόλοι της ημέρας… Άνθρωποι που συνεχίζουν να ονειρεύονται όταν ξυπνούν, άνθρωποι που ζουν μέσα στο όνειρο, άνθρωποι που ονειρεύονται την ζωή τους!
Αλλά υπάρχουν πράγματι τέτοιοι άνθρωποι, που μπορούν να ονειρεύονται την ζωή τους; Ω, ναι!
Και είναι στ’ αλήθεια επικίνδυνοι; Μμ.. ναι! Και ποιοι είναι αυτοί τέλος πάντων; Μα καλά, τι περιμένατε; Να έχουν πάνω τους κρεμασμένες ταμπελίτσες; «Εδώ, παιδιά! Είμαι ένας απ’ αυτούς.»; Ειδικά τώρα με τον αντιτρομοκρατικό νόμο;!
Αλλά ας σοβαρευτούμε και ας πάρουμε τα πράγματα από …το Big Bang! Τώρα, αυτό μου θύμισε κάποιον γνωστό μου, που του κάνεις μια ερώτηση και μετά το μετανιώνεις σφόδρα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση εγώ το εννοώ και κυριολεκτικά.

 Ήδη σαράντα χιλιάδες χρόνια πριν οι επιστήμονες επινοήσουν τον όρο της Μεγάλης Έκρηξης, στην μακρινή Αυστραλία οι αυτόχθονες κάτοικοί της μαζεύονταν τις νύχτες γύρω από τη φωτιά και οι πρεσβύτεροι διηγούνταν στα παιδιά τους μύθους της Εποχής του Ονείρου. Σύμφωνα με αυτούς οι προανθρώπινοι Πρόγονοι είχαν δημιουργηθεί εκ του μηδενός μέσω του Ονειρέματος.
«Το μοτίβο δημιουργίας μέσω ονειρέματος προτείνει ότι ο κόσμος είναι απόρροια και υλοποίηση των ονείρων κάποιων προανθρώπινων οντοτήτων. Ωστόσο αυτό που θεωρούν ως Ονείρεμα οι Αυστραλοί Αβορίγινες (Αυτόχθονες), είναι κάτι πολύ πιο περίπλοκο από το απλό όνειρο. Το Ονείρεμα σχετίζεται με τον Ονειροχρόνο, μια απροσδιόριστη εποχή του απώτατου παρελθόντος, κατά την οποία οι θεότητες περιπλανιόταν παντού δημιουργώντας από ζώα μέχρι ανθρώπους κι από ιερές τοποθεσίες μέχρι φυλετικές δομές και θρησκευτικά συστήματα.»   

Ο Πυθαγόρας, επίσης, θεωρούσε τις αόρατες δυνάμεις του σύμπαντος, άλλες ως απόλυτα αθάνατες, να διευθύνουν τη σχηματοποίηση αυτού του κόσμου και άλλες μέσα σ’ ένα κοσμικό ύπνο ή μέσα σ’ ένα θείο όνειρο, να περιμένουν να μπουν στις ορατές γενιές ανάλογα με την τάξη τους και τον αιώνιο νόμο.
Για τον Πλάτωνα ο κόσμος της ουσίας έχει με τον κόσμο της γενέσεως την ίδια αναλογική σχέση που έχει το πρότυπο με την απομίμηση του. Είναι οι Ιδέες, που αντιπροσωπεύουν την αληθινή ύπαρξη σε αντίθεση με την αβεβαιότητα των φαινομένων, με πρώτιστη ανάμεσα τους την Ιδέα του Αγαθού. Έσχατη αρχή γνώσης και ύπαρξης, εμπεριέχει και ενεργοποιεί όλες τις άλλες ιδέες, κάνει τα όντα να υπάρχουν και να μπορούν να γίνουν γνωστά.
Ίσως εκ πρώτης όψεως να μην γίνεται αντιληπτή η ομοιότητα ανάμεσα στην Πλατωνική φιλοσοφία και το μοτίβο δημιουργίας μέσω του ονειρέματος των Αβοριγίνων, όμως και στις δύο περιπτώσεις αντλούνται οι αόρατες δυνάμεις από τον ‘‘κοσμικό ύπνο’’ του Πυθαγόρα και υλοποιούνται στο γνωστό μας κόσμο.
«Ένα ακόμη μοντέλο δημιουργίας εκ του μηδενός, είναι αυτό που προτείνει ότι τα πάντα δημιουργήθηκαν μέσω του λόγου. Στην περίπτωση αυτή, ο λόγος με τη μορφή λέξεων μετουσιώνει τη σκέψη του Δημιουργού, προσδίδοντας της υλική υπόσταση. Ο λόγος δηλαδή είναι το μέσο επίτευξης των ιδιαίτερων διαδικασιών που μεσολαβούν μεταξύ της σύλληψης της ιδέας και της πραγματοποίησης του σκοπού.» *1
«Οι συνδυασμοί των γραμμάτων του Ελληνικού αλφάβητου θεωρούνταν ότι είχαν τη δύναμη να ελέγχουν τους ίδιους τους θεούς.»
Ας δούμε όμως τι σημαίνουν όλα αυτά για μας, τώρα, σε πρακτικό επίπεδο.

Ο Δημιουργικός Νόμος

«Ο Πυθαγόρας και ο Πλάτωνας είναι οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα αλφαβητικά γράμματα ως σύμβολα για τις φιλοσοφικές και κοσμολογικές ιδέες και η χρήση τους διαδόθηκε ευρύτερα, κυρίως κατά τη διάρκεια της Κλασικής και της Ελληνιστικής εποχής….Το σύστημα των αλφαβητικών αριθμών μαζί με τη δημοφιλή αριθμολογία των Πυθαγόρειων τελικά εξελίχτηκε σ’ ένα φιλοσοφικό σύστημα γλωσσολογικής ανάλυσης….Ανάμεσα στις διδασκαλίες των αρχών της Χριστιανικής Εποχής μπορούμε να διακρίνουμε τις απαρχές της Εβραϊκής Καμπαλά, η οποία προέκυψε από το συνδυασμό του εβραϊκού μυστικισμού και του ελληνικού Νεοπλατωνισμού…
Ο Φίλωνας (ο Ιουδαίος, Ελληνιστής Εβραίος φιλόσοφος και θεολόγος –περίπου 30π.Χ.-45μ.Χ.) ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε τις νεοπυθαγόρειες παραδόσεις στις εβραϊκές γραφές και μ’ αυτό τον τρόπο εισήγαγε την ελληνική ιδέα της εξήγησης των γραφών μέσω των αριθμών στους Εβραίους….Η καμπαλιστική εξήγηση ή Σχολαστική Καμπαλά είναι η εφαρμογή αυτών των συνδυασμένων τεχνικών και του συμβολισμού σε κάθε γράμμα μίας συγκεκριμένης λέξης ή ονόματος με σκοπό την απόσπαση επιπλέον επιπέδων νοήματος.» *2

Η Βίβλος, όπως αναφέρει ο Jeff Love στο βιβλίο του Οι Θεοί των Κβάντα, είναι γραμμένη σε τέσσερα επίπεδα κατανόησης. Το Ιστορικό, το Αλληγορικό, το Απόκρυφο και το Καμπαλιστικό.
«Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, η πρώτη λέξη ενός κεφαλαίου κάποιου βιβλίου είναι και ο τίτλος του αντίστοιχου κεφαλαίου. Στο υπό συζήτηση Κεφάλαιο (της Γένεσης) η πρώτη λέξη είναι μπρεσίθ, επομένως αυτός είναι και ο τίτλος του. Κατά τον Samuel Bousky μπρεσίθ σημαίνει «η Αρχή». Η δεύτερη λέξη είναι η λέξη μπάρα που μεταφράζεται σαν «δημιουργημένο». Όμως η λέξη μπάρα μπορεί να μεταφραστεί και σαν «δημιουργώ». Όλες οι αποδόσεις του χωρίου υποδηλώνουν ότι στο σημείο αυτό πρόκειται να μάθουμε πώς κάποτε στο παρελθόν ξεκίνησε η δημιουργία. Στην πραγματικότητα μας δείχνει ότι πρόκειται να μάθουμε για την αρχή της δημιουργίας, η οποία είναι ενεργητική στο παρόν.»

Ο Samuel Bousky είναι ερευνητής φυσικός, ειδικευμένος στην εφαρμογή της τεχνολογίας λέιζερ σε συστήματα αρχειοθέτησης στοιχείων υψηλής πυκνότητας. Εφαρμόζοντας τα συστήματα κωδικοποίησης της Γραπτής και Συμβολικής Καμπαλά στο εβραϊκό κείμενο της Βίβλου, (δεδομένου ότι η Συμβολική Καμπαλά μπορεί να περιγραφεί σαν ένα μεταφυσικό σύστημα αρχειοθέτησης στοιχείων υψηλής πυκνότητας) ανακάλυψε την ύπαρξη μιας διαδικασίας την οποία χαρακτήρισε ως την Αρχή της Δημιουργικότητας ή Δημιουργικό Νόμο. (Δ. Ν.)

«Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να επισημάνουμε, μας λέει ο Jeff Love, ότι ο Bousky δε θεωρεί τον εαυτό του θρησκευόμενο, αλλά επιστήμονα. Δεν ενδιαφερόταν για την Βίβλο, πριν ακούσει για κάποια από τα μυστήρια της…..» Και συνεχίζει «….Χρησιμοποιώντας τον Δ. Ν. κατέληξα στο συμπέρασμα πως είναι η μέθοδος με την οποία κάθε ανθρώπινο ον δημιουργεί και συντηρεί τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του….Επιπλέον, σχετίζεται με τον τρόπο συμμετοχής μας στα υπάρχοντα δημιουργημένα θρησκευτικά, οικονομικά και πολιτικά συστήματα. Είναι ο τρόπος που προκαλούμε τα διάφορα περιστατικά της ζωής μας και τα συμβάντα που είτε ονομάζουμε τυχαία, είτε αποδίδουμε στο πεπρωμένο. Επίσης είναι νόμος όπως εκείνος της βαρύτητας ή του ηλεκτρομαγνητισμού. Επενεργεί στη ζωή μας, άσχετα με το αν έχουμε ή όχι συνείδηση της ύπαρξης του ή πιστεύουμε ότι είναι καλός ή κακός. Άλλωστε οι φυσικοί νόμοι
μας επηρέαζαν ανέκαθεν, ακόμη και όταν δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους. Κατανοώντας τους, έχουμε τη δυνατότητα να τους χρησιμοποιούμε…..Τούτος ο ιδιαίτερος νόμος, αντίθετα προς τους φυσικούς νόμους, δε λειτουργεί μόνο στο φυσικό κόσμο, αλλά και στους πνευματικούς και ψυχολογικούς…..τίθεται σε κίνηση με τη χρήση δύο βασικών δημιουργικών ικανοτήτων, τη δημιουργική φαντασία και το συναίσθημα. Επίσης, απαιτεί πίστη με τη βαθύτερη έννοια της…….Κάθε δυναμικό σύστημα διαθέτει τις τέσσερις όψεις, της δύναμης, του προτύπου, της δραστηριότητας και της μορφής. Ο Δ. Ν. περικλείει και τις τέσσερις αυτές όψεις μέσα του.»*3

Η Τεχνική του Δημιουργικού Νόμου.

Θα αποφύγω να επιχειρήσω μια εκτενή παρουσίαση της τεχνικής. Θα ήταν άλλωστε ανώφελο να στριμώξουμε αναλύσεις επί αναλύσεων σε μερικές σελίδες. Ωστόσο ίσως την αναγνωρίσετε σαν μια διαδικασία που ήδη χρησιμοποιείτε υποσυνείδητα. Και βέβαια να επισημάνω πως είναι καθ’ όλα ένας πρακτικός τρόπος, μέσω του οποίου επιτελείται η δημιουργία τόσο σε προσωπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τα επτά στάδια της Τεχνικής:
Αυτοκαθορισμός: Για να λειτουργήσει το πρώτο στάδιο χρειάζεται να έχουμε την σαφή επίγνωση πως υπάρχει κάτι που θα βελτιώσει την ζωή μας. Να το επιθυμούμε πραγματικά, να είμαστε αποφασισμένοι να εργαστούμε πάνω σ’ αυτό και να επιλέξουμε με ακρίβεια το τελικό αποτέλεσμα.
Παγίωση: Αξιολόγηση της αρχικής επιθυμίας και σταθερή επιλογή του τελικού αποτελέσματος.
Σύλληψη: Οραματισμός με την χρησιμοποίηση της δημιουργικής φαντασίας, ότι εκείνο που επιθυμούμε έχει ήδη συμβεί.
Θετική συναισθηματική στάση: Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται θετική νοητική στάση προκειμένου να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο.
Οραματισμός με ενεργή συμμετοχή: Βιώνουμε την σκηνή της επίτευξης σαν να εκτυλίσσεται εκείνη τη στιγμή.
Πεποίθηση: Συναίσθημα πειθούς, αίσθηση ότι η σκηνή που ενεργοποιήσαμε κατά τον οραματισμό μας διαρκεί.  
Αναμονή: Σταματούμε την προσπάθεια μας και ‘‘αναπαυόμαστε’’ αναμένοντας το Σύμπαν να εκδηλώσει την πρόθεση μας.

 Όμως, και αυτό είναι το σημαντικότερο σε πρακτικό επίπεδο, μετά από ορισμένη άσκηση γύρω από τα επτά στάδια, είναι πιθανό να διαπιστώσουμε πως το μόνο που χρειάζεται για να εκδηλωθεί η πρόθεση μας, είναι να έχουμε αυτή την πρόθεση!
Και πίσω από κάθε επί μέρους πρόθεση μας βρίσκεται πάντα η πρόθεση της αλλαγής, της δημιουργίας κάτι καινούργιου, κάτι καλύτερου. Εκείνο που επιδιώκουμε κατ’ ουσίαν είναι η αντικατάσταση των ήδη προσληφθέντων παραστάσεων του νου, από νέες τις οποίες πρόκειται να δημιουργήσουμε συνειδητά με την δημιουργική φαντασία. Κάθε παράσταση τείνει να μεταβληθεί σε πράξη στο βαθμό που αφήνεται ελεύθερη από το πλήθος των άλλων παραστάσεων που κατακλύζουν το νου. Έτσι λοιπόν, η δύναμη της πραγματοποίησης μιας νοητικής παράστασης είναι κατευθείαν ανάλογη με το βαθμό απομόνωσης της. Όπως οι προ-ανθρώπινοι Πρόγονοι των Αβοριγίνων μπορούμε να ‘‘ονειρευτούμε’’ μια συγκεκριμένη κατάσταση και να την ‘‘υλοποιήσουμε’’ στον γνωστό μας κόσμο.
Τα επτά στάδια της τεχνικής του Δ. Ν. μας οδηγούν βήμα, βήμα στην δημιουργία, απομόνωση και επισταμένη παρατήρηση του επιθυμητού αποτελέσματος.
Με διαφορετική ορολογία, αυτή της Κβαντικής Φυσικής, εμείς ως παρατηρητές διαμορφώνουμε το παρατηρούμενο. Σύμφωνα με τον Bohr, ο ασαφής και νεφελώδης κόσμος του ατόμου γίνεται συγκεκριμένη σαφής πραγματικότητα τη στιγμή που θα παρατηρηθεί.

Σύμπαν Ελεύθερης Βούλησης και Επιλογής.

Το γεγονός ότι εμείς αποφασίζουμε, κατά τη διαδικασία της πειραματικής μέτρησης, να εμφανιστεί ένα άτομο σε μια συγκεκριμένη θέση ή με μια ορισμένη ταχύτητα βεβαιώνει ότι ο νους μας, ανεξάρτητα από τη φύση του, επηρεάζει κατά κάποιο τρόπο τον φυσικό κόσμο.
Η πράξη της παρατήρησης έχει ως αποτέλεσμα να επικρατήσει από το φανταστικό σύνολο των εν δυνάμει καταστάσεων, μία και μόνη συγκεκριμένη πραγματικότητα.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, αποκτούμε αυτόματα την ελευθερία λήψεως αποφάσεων σχετικά με το ‘‘αντικείμενο’’ της παρατήρησης μας, αλλά και τη δυνατότητα πραγμάτωσης τους.

 Όμως κάθε φορά που αποφασίζουμε να παρατηρήσουμε το Α και όχι το Β, κάνουμε μια επιλογή. Και σύμφωνα με την θεωρία του Hugh Everett, η κάθε επιλογή μας σηματοδοτεί την διάσπαση του σύμπαντος σε τόσα παράλληλα σύμπαντα, όσες και οι επιλογές που δεν κάναμε στο παρόν. Η θεωρία των ‘‘πολλών κόσμων’’ που διατυπώθηκε το 1957, μας δίνει ακόμη περισσότερα ποσοστά ελευθερίας. Σ’ ένα πολυσύμπαν άπειρων επιλογών, υπάρχουμε με άπειρους εαυτούς ο καθένας από τους οποίους ακολουθεί τις συνέπειες της δικής του επιλογής.
Ακόμη και θεωρητικά, η παραπάνω εικόνα παραμένει ασύλληπτη από τις πεπερασμένες ικανότητες της αντίληψης μας. Από πρακτική δε άποψη, δεν διευρύνει στο ελάχιστο την αίσθηση μας της ελευθερίας εφ όσον η συνείδηση μας είναι επικεντρωμένη πάντα μόνον σε έναν από τους άπειρους εαυτούς μας, στον παρόντα. Ίσως να γινόταν όλα πιο προσιτά αν δοκιμάζαμε μια άλλη προσέγγιση, εκείνη από τα ‘‘μονοπάτια’’ του Χρόνου.

Η συνείδηση μας έχει με το χρόνο ένα και μόνο σημείο επαφής. Το τώρα. Οποιαδήποτε πρόθεση έχουμε -τώρα- πρόκειται να υλοποιηθεί στο μέλλον του παρόντος μας. Δυνητικά μπορούμε να έχουμε άπειρες προθέσεις και άρα άπειρα διαφορετικά μέλλοντα, στο καθένα από τα οποία οι άπειροι εαυτοί μας ακολουθούν ο καθένας το δικό του μονοπάτι. Άπειρα χρονικά μονοπάτια που διασταυρώνονται και χωρίζουν, πλέκονται και απομακρύνονται για να ξανασυναντηθούν ίσως κάποτε ξανά, υφαίνοντας ένα παράξενο μα ωστόσο κατανοητό χρονικό δίχτυ.

Σύμφωνα λοιπόν με τους Μύθους της Δημιουργίας, αλλά και με καταξιωμένους νομπελίστες επιστήμονες και εμπνευσμένους ερευνητές, μπορούμε με την τεχνική του ‘‘ονειρέματος’’ να δημιουργήσουμε άπειρες επιλογές και να επιλέξουμε ανάμεσα σε άπειρες δημιουργίες την επιθυμητή για μας πραγματικότητα, προαποφασίζοντας σε ποιο από τα σταυροδρόμια του διχτυωτού χρόνου θα αλλάξουμε κατεύθυνση!

Είναι όμως εφικτά στην πράξη όλα αυτά; Ή είναι απλά και μόνο λόγια; Ένα παραμύθι επιστημονικής φαντασίας; Λόγια; Παρα-μύθι; Κατά τας Γραφάς, εν Αρχή ήν ο Λόγος! Κατά την ελληνική Μυθολογία ήταν το Πιθάρι της Πανδώρας!
«Η σχέση του Λόγου με το σύμπαν Του (αναφέρει η Dion Fortune στο Κοσμικό Δόγμα) θα γίνει καλύτερα κατανοητή αν θυμηθείς ότι μία φάση εξέλιξης είναι για το Λόγο ό,τι είναι μια ενσάρκωση για τον άνθρωπο. Η αποστολή και η επιστροφή μιας εξελιχτικής ομάδας μεταβιβάζει στη Λογοϊκή Συνείδηση μια συγκομιδή ανάλογη με τους καρπούς που δέχεται η Ατομικότητα ενός ανθρώπου από την ενσάρκωση της Προσωπικότητας του. Ο ίδιος ο Λόγος αντιστοιχεί στον Θεϊκό Σπινθήρα.»
Εδώ, είναι εμφανές πως ο Λόγος είναι κάτι περισσότερο από την Φωνή του Θεού ή Λέξεις Δύναμης. Έχει δική του Υπόσταση και δική του Συνείδηση. Είναι ο ίδιος τμήμα του Θεϊκού Σπινθήρα. Ένας Θεός Δημιουργός από μόνος του.

Τώρα για να κατανοήσουμε τι σχέση μπορεί να έχει ο Λόγος με το Πιθάρι της Πανδώρας πρέπει να κατανοήσουμε το υπόβαθρο της εποχής στην οποία αναφέρεται ο μύθος. Κατά τον Ησίοδο, ήταν η εποχή του χρυσού γένους. Μια περίοδος πριν από κάθε κοινωνική οργάνωση κατά την οποία οι άνθρωποι χωρίς την φωτιά ζούσαν απλά μέσα στη φύση σαν τροφοσυλλέκτες και κυνηγοί. Εκείνη την εποχή η συναναστροφή των ανθρώπων με τους θεούς ήταν άμεση. Ή για να το θέσουμε αλλιώς η Λογοϊκή Συνείδηση είχε άμεση επαφή με τις ανθρώπινες ομάδες που βάδιζαν την ατραπό της εξέλιξης.  Άνθρωποι και Θεοί υπήρχαν και μοιράζονταν μια κοινή Δημιουργία. Κάποιοι από αυτούς τους Θεούς ‘‘έπεσαν’’ και κάποιοι από εκείνους τους ανθρώπους θέλησαν να γίνουν Θεοί.
Ο μύθος θέλει απλοϊκά τον Δία να έχει διαφορετική άποψη και να εκδικείται δωρίζοντας τους την Πανδώρα με το Πιθάρι της και όλα τα δεινά. Όμως παράλληλα τους χάρισε και το δικαίωμα της επιλογής. Ήταν στη δικαιοδοσία των ανθρώπων αν θα το άνοιγαν ή θα το κρατούσαν κλειστό.
Ωστόσο αυτό το δώρο έκρυβε μια παγίδα. Τις συνέπειες της επιλογής!

Ανατρέχoντας στο Κοσμικό Δόγμα της Dion Fortune διαβάζουμε ότι  «Η ενσωμάτωση μπορεί να οριστεί σαν η πράξη που φέρνει τη δύναμη ενός λεπτότερου επιπέδου στο ενελιχτικό τόξο, περνώντας τη μέσα από ένα πυκνότερο επίπεδο……είναι η πράξη που προάγει τη δύναμη στην εξέλιξη, αναπτύσσοντας την πάνω στην όψη ‘‘μορφή’’ (και) ….συνδέει δύο εφαπτομενικές δυνάμεις σ’ έναν ‘‘κόμπο’’, στο παχυλό.» Δηλαδή, με άλλα λόγια, αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως το φυσικό μας σώμα (και πολλοί ως τον κατ’ εξοχήν εαυτό-εγώ ) δεν είναι παρά ένας ‘‘κόμβος’’ Συμπαντικών Δυνάμεων! Όσο και αν μας ξεγελά η πυκνότητα της, η ύλη δεν είναι παρά ενέργεια σε χαμηλή συχνότητα. Υπάρχουμε, λειτουργούμε βάση αυτών, και σαφώς χειριζόμαστε αυτές τις Δυνάμεις, ακόμη και αν η καθημερινή μας επίγνωση περιορίζεται στην ‘‘υλική’’ μας φύση. Και αυτό είναι το επίμαχο σημείο. Να διευρύνουμε την επίγνωση μας, να αντιληφθούμε το άπειρο της συνειδησιακής μας ύπαρξης, να ανασύρουμε τον πνιγμένο Θεό! Μέσα από την ‘‘Οδύσσεια’’ της αναζήτησης για την χαμένη ταυτότητα, να θυμηθούμε από πού ξεκινήσαμε, πως και γιατί. Και ‘‘επιστρέφοντας’’ στο Ανεκδήλωτο και στην Πρώτη Κίνηση να αφυπνίσουμε την ικανότητα δημιουργίας αποφεύγοντας τα παλιά λάθη, διατηρώντας τις Πραγματικότητες μας εύπλαστες και μόνο για όσο χρόνο μας εξυπηρετούν. 

Ουτοπία; Όχι! Μη- Εντροπία! Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, μεγάλο, θέμα!


 Πηγές
*1 Οι Μύθοι της Δημιουργίας / Ν. Κανακάρης / Αρχέτυπο
*2 Η Ελληνική Καμπαλά / Kieren Barry / Αρχέτυπο
*3 Οι Θεοί των Κβάντα / Jeff Love / Ιάμβλιχος
*4Το Τέλος της Βεβαιότητας / Ilya Prigogine, / Κάτοπτρο
*5 Το Κοσμικό Δόγμα / Dion Fortune / Ιάμβλιχος
*6 Θεός και Μοντέρνα Φυσική / Paul Davies / Κάτοπτρο

Εσωτερικά Μονοπάτια © Ειρήνη Λεονάρδου

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΑΒΑΤΟΝ"  (9ος - 2003)

 
 






Δημοσίευση σχολίου